Joep's Kapel | ’t Stopt
15883
post-template-default,single,single-post,postid-15883,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

’t Stopt

04 dec ’t Stopt

“We denken te veel en voelen te weinig. Meer dan machines hebben we menselijkheid nodig; meer dan slimheid hebben we vriendelijkheid en zachtheid nodig. Zonder deze eigenschappen zal het leven gewelddadig zijn en zal alles verloren gaan. ” – Charlie Chaplin

Jeetje in wat voor een tijd leven wij … Voor mij voelt het als een film waarin ik het gevoel heb dat ik erg veel moeite moet doen om ‘t nog te begrijpen. Dan rest er niet veel meer dan nog naar mezelf te luisteren, naar mijn gevoel. Dit gevoel zet me aan tot opnieuw naar binnen kijken, ontdek dan nog zoveel van mezelf dat ik zie dat dit voor mij een onomkeerbaar proces is waarvan dit wellicht nog maar het begin is. Het zorgde er in ieder geval voor dat ik de afgelopen 10 jaar een hoop patronen ben gaan loslaten, wat resulteerde in het gegeven dat ik veel mensen om me heen niet meer ontmoette, misschien omdat ik niet meer de ruimte voelde? Afgelopen zomer maakte ik de grootste verandering door, ik deed afscheid van de vriendengroep waarin ik vanaf mijn 15e in zat. Nu ik dit zo vertel zie ik dat ik me wat terug wil houden in mijn verwoording, maar misschien moet ik het beestje bij de naam noemen? Ik zat op het verkeerde feestje, voelde hoe moeilijk het vond om, in mijn optiek, oppervlakkig in gesprek te blijven die niets van onze gevoelige binnenkant verhullen. En als dat het geval was, hadden we inmiddels een half kratje pils achter de kiezen. Ik zag het, doorvoelde en zag ‘dit stopt’.

Mijn gevoel uitspreken is iets wat mij pas sinds 3 jaar meer eigen lijkt te worden. In de tijd dat ik mijn vriendin Judith heb leren kennen, leerde ik mezelf opnieuw kennen en zag hoeveel ik in mijn hoofd zat met mijn spirituele zoektocht, het leek meer op een filosofische en paradoxale zoektocht waarin ik er nogal een nihilistische visie erop nahield. Ze heeft me geholpen om van mijn bovenkamertje af te komen en eens naar beneden te gaan om te voelen. Dit gebeurt overigens nog steeds zeer regelmatig, godzijdank. Zij benoemt het, ik zie het, voel het en … ‘het stopt’.

Toen ik meer naar mijn gevoel ging luisteren merkte ik ook meer oude patronen op die ik gebruikte om dingen niet te hoeven voelen. Mechanismen die mij niet meer konden steunen in mijn coping. Een modder van emoties, ik moest er wel doorheen, nu nog. De oude patronen loslatende kom ik nog dagelijks dingen tegen die in mijn (niet mijn huidige) gezinssysteem nog in de weg lagen. Obstakels die ik makkelijk wist te omzeilen door clownsgedrag of door Mist machen, alles om maar niet de confrontatie met de ander of mezelf aan te gaan. Totdat het niet meer werkt, dan word ik eerlijker en spreek ik mijn gevoel uit. Omdat ik dit patroon wel meer dan 30 jaar bij me droeg heeft het loslaten ook een impact gemaakt op mijn band met mijn vader en mijn zussen, eerlijker en gevoelsmatiger. Zoals het was, is het niet meer, ‘het stopte’ in die vorm.

De allergrootste verandering die ik heb doorgemaakt het afgelopen jaar was dat ik vader ben geworden van een wonderschone dochter, ze heet Veer. Zij is mijn grootste sjamaan tot nu toe, ze heeft werkelijk al mijn pijnlichaampjes laten zien en wist alle knopjes in te drukken om maar naar en in mezelf te blijven kijken. Het moest, links of rechts om… Liefde en pijn heb ik nog nooit zo mooi naast mekaar zien staan. Zij laat me stilstaan, elke dag, gewoon door te zijn wie ze is.

Klittebând, een liedje dat ik schreef in 2016 en uitbracht op het album in 2017 beschreef op een zeer milde wijze dat ik mijn vertrouwen in de politiek wereld leek te verliezen. Dit vertrouwen is voor mijn gevoel zo ver van mij vandaan geraakt dat ik angst voel voor wat er te komen staat. Afijn, ik zou hierover zover doorkunnen gaan, maar ik merk op dat ik weer van in mijn hoofd kruip en de angst uitvergroot, die heeft voor mij geen functie meer. We think too much, and we feel too little.

‘t stopt…

Zo ook met Joep’s Kapel, ik heb hard gewerkt aan dit project met lieve lieve lieve mensen als Bram, Marlou, de productie- en bandleden. Maar heb gemerkt dat mijn gevoel voor de naam die ik in eerste instantie als woordgrap bedoeld heb niet meer past in de tijdsgeest nú. Mijn gevoel vertelt me dat ik lekker muziek moet blijven maken, maar vooral niet al te gek veel tijd moet spenderen aan marketing en randzaken die het project overeind moeten houden. Muziek maken, schrijven en verbinden, dat is wat mijn hoofd- …  nee hart-zaken mogen zijn, in ieder geval voor 2021. Zij het in een andere jas misschien? Misschien blijven er nog liedjes gespeeld worden van het project Joep’s Kapel, misschien ook niet. Maar ik zie dat mijn kompas me wijst naar een eenvoudige weg en dat is eenvoudigweg met het project zoals jullie het kennen te stoppen.

Lieve luisteraars, lezers, volgers, donateurs, (muziek)vrienden en iedereen die in directe zin aan JK heeft meegewerkt in de afgelopen 5 jaar. Dankjewel!!

Tot wellicht in een volgend hoofdstuk?

PS: blijf bij jezelf, blijf zacht