Joep's Kapel | Gedachtestof #41 Fijne mensen
15620
post-template-default,single,single-post,postid-15620,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

Gedachtestof #41 Fijne mensen

09 jan Gedachtestof #41 Fijne mensen

Fijne mensen …

Vandaag 27 maanden geleden zat ik met mijn vriend Bram Jacobs aan tafel, we filosofeerden met een biertje erbij over het leven, ons dorp en over muziek, ‘mijn’ liedjes. Not his cup of tea, vertelde hij me. Bij die Nederlandse teksten en de net-iets-tè-poppy-vibe voelde Bram niet echt iets. “Weet je wat? Zing eens een van jouw meest eerlijke liedjes dialect, nu hier.” Zo geschiede de eerste dialect gezongen zin uit eigen koker. “Eur laeftiêd is alliën ma NOU en iederiën mog wiëte ….” Toen zong ik hem helemaal, het was even wennen, maar het gaf wel een gevoel van herkenning, een goed gevoel. 
Bram volgde redelijk snel met: 

“Joep, als jij een mix van jouw filosofie en jouw muziek kunt maken, zal ik je een handje helpen bij opzetten van jouw eigen project…. We noemen het Joep’s Kapel, okay?” 

We dronken nog een drankje of twee, drie en schreven een plannetje in no-time op papier. We zouden in een jaar tijd een album hebben met band en blazers, koor en een eigen show… 
Het eerste akkoord werd live gespeeld in de Crypte van de St. Lambertuskerk, samen met Sophie van Schaik op bas. Vanaf dat moment was er niet meer echt een terugweg, rete spannend was het. Van complete chaos met schrijven en organiseren met Bram en het voor mekaar krijgen dat alles werd ingespeeld, gearrangeerd , gepresenteerd, ontworpen, gedrukt en nog 100 andere dingen, naar iets wat een release concert genoemd wordt. Een week voor het concert op 1 april 2016, platzak en moe van alle voorbereidingen wist ik niet of dit wel was wat ik wilde. Een heftige ervaring gedurende een jaar of anderhalf liet me het werk van mensen als Bram enorm waarderen. Dit zou ik niet alleen willen, maar ook niet proberen. Maar het ging zo en het ging goed. Er volgde een Jo Erens Pries, waarna Bram zijn helpende hand losliet en het aan mij toevertrouwde dat ik het zelf wist voort te zetten. Bij het in ontvangst nemen van deze prijs kreeg ik bijgevoegd een oorkonde met daarop de opmerking dat de winnaar voor dat jaar de ambassadeur van het Limburgse Leed is en zich van zijn beste kant mag laten zien. 
Als dank voor het jaar 2017 en de Jo Erens Prijs kwamen de Decemberconcerten tot stand. Bij deze concerten mocht ik heel fijne muziekvrienden Linda Zijlmans, Bert van den Bergh en Harold Konickx ontvangen. Er ontstonden er 4 spontane, niet-geregiseerde concerten. Met Harold Konickx heb ik later nog meer dan interessante gesprekken gevoerd die weer voor moois in het verschiet zullen zorgen (maar daarover later meer). 
Daarbij kwam ik ook nog eens in contact met Marlou Vullings die bij deze concerten onderdeel uitmaakte van de ticketservice. Erg handig dat ik toen met haar aan de praat raakte over deze productie. Twee vliegen in een klap of zal ik zeggen, twee maal volop in de roos. 

Met Marlou heb ik dit jaar de kans gekregen de productie vanuit een ander perspectief te realiseren, maar niet minder fanatiek en wát kan die dame organiseren… Ik voel me erg blij met haar hulp, ze voelt super goed aan wat ik nodig heb, hoe ik zo’n beetje in mekaar steek en kent ook haar eigen krachten. 

2018 hebben we wellicht al afgesloten, maar voor mijn gevoel begint 2019 pas aanstaande zondag, in Maaspoort Venlo. Het Loslaot Concert met veel fijne mensen, op het podium, in het publiek en zeker ook achter de schermen. Er zal ook weer van alles LOS gelaten worden in me, dat voel ik nu ook al. Ontzettend veel werk, geklooi, getier en inspanning hebben onderanderen geleid wat nu is.

Fijne mensen …

Ik voel me poep-nerveus met vlagen, 
maar ik heb er wel rete veel zin in! 

EN: supertof dat je ook komt!

Tot bij het Loslaot Concert op 13 januari 
info&tickets: 
www.maaspoort.nl