Joep's Kapel | Gedachtestof #4 Ich bun Klaos
14996
post-template-default,single,single-post,postid-14996,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

Gedachtestof #4 Ich bun Klaos

12 jun Gedachtestof #4 Ich bun Klaos

“Ich bun Klaos” zei ik vroeger toen ik mijn ‘mijter en mantel om deed’, vertelde mijn moeder ooit. Was dit mijn eerste kennismaking met geloof ná mijn doop of was het slechts een kinderspel? Mijn vader las voor in de kerk en ook dat vond ik bijzonder. In mijn herinnering voel ik me trost als ik mijn vader voor zag staan in zijn pak en dat hij met zijn zware stem voorlas over het geloof.  Mijn moeder ging minder maar toch met een bepaalde regelmaat naar de kerk, meestal om kaarsjes aan te steken voor anderen. Of ze nou heel gelovig was, weet ik niet, maar ze leek erg bijgelovig. We spraken met elkaar over wat ik later zou willen worden en ik heb geen idee waarom, maar er is ooit in me opgekomen dat ik iets voor de Horster kerk wilde betekenen. Blijkbaar wilde ik ooit koster worden, waarom koster? Nou, die kon voor de kerk werken en toch trouwen. Maar goed, laten we maar eens eerst de mis dienen na mijn eerste heilige communie. Deken Hanneman en toen nog kapelaan Woutering deden de mis en ik mocht daarvoor hun misdienaar zijn. In de locale krant, De Echo, stond wanneer ik aan de beurt was met dienen. De dag zelf hoorde ik de kerkklokken luiden voor aanvang van de mis en wist ik dat ik op de fiets moest zitten, anders kwam ik te laat. Maar vaak met een misselijk gevoel van binnen ging ik er naar toe, ik wist namelijk structuur niet heel goed te onthouden en was snel afgeleid en vergat ik wat ik moest doen. Soms was ik zo nerveus dat ik in de kerk het toilet met regelmaat moest bezoeken, zelfs ik kan me nog herinneren dat ik voor een andere deken een mis mocht dienen en bij hem was ik een fractie te laat… Kort na dat natte broekje en toog ben ik er ook mee gestopt.
De afgelopen week, zo’n 25 jaar later, bezoek ik de Lambertuskerk en komen er beelden van “ich bun Klaos” mijn nat geplaste broek, maar ook een warm gevoel naar boven. Het maakt me stil, die geur, het daglicht dat door geleurde ramen schijnt. Deze gedachten en dit gevoel wil ik heel graag met jullie delen, in deze kerk, dit deel ik graag met jullie in Joep’s Kapel. In de maand september zullen we iets heel bijzonders gaan doen in deze kerk, daarover later meer.

pap kerk voorlees