Joep's Kapel | Gedachtestof #39 De Heilige St…
15684
post-template-default,single,single-post,postid-15684,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

Gedachtestof #39 De Heilige St…

03 dec Gedachtestof #39 De Heilige St…

Ik dronk mijn koffiemok leeg en keek op de klok, het is 10.10u, nog 20 minuten de tijd om me op te frissen en naar mijn afspraak te gaan. In een ietwat rapper tempo schoot ik in mijn autootje en reed ik naar het naastgelegen Meterik en parkeerde ik mijn bolide naast het gebouw waar we hadden afgesproken. Er werd een stilte-uur georganiseerd door twee lieve ondernemende mensen. De deurklink had ik al naar beneden gedaan en zag dat er een grote pijl op de muur stond dat ik een andere kant op moest lopen. De deur viel open en zag dat er mensen binnen stonden te wachten, wellicht wachtten ze op mij? Maar het viel mee, ik werd warm ontvangen en werden er grappen gemaakt over het feit dat ik de verkeerde ingang had gekozen en in mijn nog wat gehaaste gevoel merkte ik deze onrust op. Wat vanzelf ook weer rustig wegzakte. Ron, een van de initiatiefnemers, nam het woord en nodige ons uit om in stilte de ruimte te betreden en het stilte-uur in te laten gaan.
Met het ingaan van de stilte zie ik mezelf meestal vrij snel wegzakken, bijna slaperig worden, maar het voelt wel fijn ontspannen, dan komen er gedachten en gevoelens op die me weer even uit de rust halen, maar ook dit zakt weer weg, vanzelf. Dit wegzakken vind ik zó fijn, dan vallen gedachten weg blijft er vrij weinig over dan ademen, Zijn. Het uurtje was ook snel om, we keerden terug in de ontvangstruimte en raakten met een kop koffie erbij in gesprek bij het aanrecht, maar merkte al op dat de stilte nog wel lekker voelde om in te blijven. We werden aan tafel uitgenodigd om met mekaar in gesprek te gaan, ervaringen uit te wisselen. De een zag allerlei kleuren, de ander had de ogen open en zag een spin over de vloer lopen die in een figuurtje liep, weer een ander zag wat lichamelijke weerstand opkomen. Dat is natuurlijk allemaal okay. Maar er leek ook een discussie gevoerd te worden over hoe stilte ingezet moet worden op maatschappelijk niveau en dat er nog meer in te kunnen zetten en hoe de middag nog andere vormen aangenomen kan worden, wat stilte nu precies is …. Er werd veel gepraat en voor mij was dat het einde van de stilte en merkte ik een lijfelijke weerstand op en gaf deze aan. Heel fijn vond ik het om aan te geven dat ik de behoefte voelde om dit gesprek niet meer bij te wonen. Niks persoonlijks, gewoon iets wat in mij plaats vond.
Deze ochtend staat voor mij nu als symbool voor mijn afgelopen jaar, ik praatte zelf altijd heel graag en filosofeer er soms flink op los. Maar dit grage praten en analyseren in mijn hoofd lijkt vast te lopen en plaats te maken voor gevoel. Dit gaat gepaard met een andere houding en een andere indeling van mijn dag. Er gebeuren de laatste tijd zo ontzettend veel van dit soort dingen dat ik merk dat mijn behoefte aan veel mensen om me heen verandert. Ik raak gevoelig voor prikkels en harde stemmen en doe al eerder mijn oordoppen als hulpfilter om maar een beroep te doen op de Heilige Stilte (nee, dit heeft geenszins met geluid te maken).
Deze maand ga ik in plaats van omzet maken eens wat meer terugtrekken en laat ik de Kerst en de Sint ook even voor wat het is, neem ik diep adem om eens te doorvoelen wat er NU echt nodig is. Zo vanzelf veranderen de dingen om me heen, zo vanzelf veranderen er veel dingen in mij. Welke volgorde het ook wezen mag, ik zie dat de wind aan het roer heeft getrokken en kan ik bijna alleen nog maar koers varen met de wind die voel buiten, er komt een rilling en ga weer even naar binnen…

Laot maar lekker gaon zoè wie ’t geit,
Laeve wie de wind mien jeske weijt.