Joep's Kapel | Gedachtestof #32 Gooi de ramen open
15621
post-template-default,single,single-post,postid-15621,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

Gedachtestof #32 Gooi de ramen open

14 feb Gedachtestof #32 Gooi de ramen open

Fijn was het en fijn ìs het, dat het weer klaar is, de Vastelaovend. Ik heb mensen dolgelukkig gezien vieren met hun mooi geschminkte gezicht, ik heb mensen gezien die een grauwere kleur in hun gezicht hadden en maar nauwelijks hun biertje rechtop konden houden, ik heb mensen gezien die muziek maakten, mensen met steken op, mensen die zongen, mensen die schreeuwden, mensen die kalm genoten en de polonaise vermeden, etc. etc.
Dat was buiten, maar binnen bij de backstage sprak ik een jongedame en spraken we mekaar over het feest en over hoe dankbaar we zijn in wat voor een overvloed het leven mogen vieren. Dat we 362 dagen in een jaar ook dankbaar kunnen zijn voor het feit dat we nu leven, altijd nu, nooit niét nu. Deze dame viert de Vastelaovend in vol ornaat, maar ze is ook mega dankbaar voor de resterende dagen van het jaar. Ze is onlangs nog erg ziek geweest en vertelde me dat er iets in haar is veranderd. “Het leven kent verschillende gradaties van haar ontwikkelingen, ik kwam door mijn ziekte in een nieuwe fase.” In het gesprek met haar merkte ik een warmte in me opkomen van dankbaarheid. We konden er geen echte conclusies aan trekken, maar praatten we door over hoe dankbaar we het leven zoals wij ’t kennen te omhelzen. Zo omhelsden wij elkaar ook bij vertrek.
Nu, ontwakend met mijn laptopje op schoot in bed ben ik deze blog aan het typen, de zon schijnt zalig mijn kamertje binnen en ik kijk zo af en toe weg naar de blauwe lucht, de mooiste kleur die ik ooit heb gezien… Ik heb de afgelopen dagen volgens mij iets moois geleerd, dat vandaag vandaag is en dat ik er dankbaar voor ben dat ik hier de waarnemer van mag wezen. Dat ik niet zozeer slingers moet ophangen om het leven een feestje te maken dat ik de slogan ‘een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’ voor mij niet op hoeft te gaan. Een dag niet gelachen is een dag niet gelachen (punt) . Ik ben dan weliswaar dankbaar voor wat ik de afgelopen dagen met mijn ontzettend fijne muziekvrienden heb mee mogen maken en dat dat een gegeven is in het verleden, maar ik weet dondersgoed dat deze dankbaarheid NU vandaag prachtig vrijwilligerswerk levert. Ik geniet van de blauwe lucht en van mijn vermoeide lichaam, dat mooi aangeeft dat het ook heel goed kan voelen is om nog even lekker op bed te liggen en te typen dat de Vastelaovend voor dit jaar even goed is geweest.

Gooi de ramen open
Laat de wereld binnen
De winter geeft zich over
De lente kan beginnen
-Stef Bos