Joep's Kapel | Gedachtestof #30 Ik heb niks te klagen, maar ik voel tóch de pijn
15594
post-template-default,single,single-post,postid-15594,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

Gedachtestof #30 Ik heb niks te klagen, maar ik voel tóch de pijn

04 nov Gedachtestof #30 Ik heb niks te klagen, maar ik voel tóch de pijn

“Ik heb niks te klagen, maar ik voel tóch de pijn.”

Hij had zo’n beetje alles waarvan je dromen kunt. Hij had de vrouwen, hij had het succes, hij had de faam. Maar wat was het in hem dat koos voor een teruggetrokken bestaan in een Boeddhistisch klooster? Niet voor een week, niet voor een maand, niet voor een jaar, maar voor 5,5 jaar. “Ik moest weg, weg van de oude wereld door ’n nieuwe weg in te slaan en opnieuw te leren genieten.”
In een interview vertelde hij met een lach op zijn gezicht dat hij het niet erg heeft gevonden om in deze periode nauwelijks tot geen muziek te hebben geschreven, er was immers van zijn oude werk niks verloren gegaan. Nederig vertelde hij erna dat hij compleet gefaald had in de muziek die hij tot ‘nu’ toe geschreven had en dat hij zich hiervan wellicht zou kunnen verlossen door met zijn nieuwe inzicht nieuw werk te maken. Zijn grote huis met luxe auto betekende niks meer. Het enige wat telt is liefde en respect; “dat was ik even vergeten.” vertelde hij…

Er is een sterk onderscheid te maken tussen twee werelden die onlosmakelijk verbonden zijn aan elkaar, De wereld van de Droom en de Wereld van wat Is.
een Hebreeuws gezegde:
‘Leven is als een droom, laat me dus slapen’
Wellicht de mooie tegenhanger hiervan in het Boeddhisme:
‘Ontwaak van de droom’

Volgens mij verwijzen ze beiden in hun essentie naar vrede en innerlijke rust, van binnen naar buiten.
Erachter komen dat externe factoren jouw geluk niet meer kunnen en zullen bepalen zou ervoor kunnen zorgen dat je op zoek gaat naar interne factoren, naar dat je op zoek gaat naar je ‘zelf’. Zo krijgt misschien het teruggetrokken bestaan, de zoektocht van Leonard Cohen meer begrip?

In het interview dat ik van hem beluisterde kwam hij met een en aantal kernachtige en zeer krachtige  Hebreeuwse spreuken waar ik even van mocht bijkomen:
* * * * *
Als ik mezelf niet ben, wie is dat dan wel?
Als niet nu, wanneer dan wel?
Als ik er alleen voor mezelf ben, wie van de twee ben ik dan?
* * * * *
Begrepen heb ik het, maar heb ik het dan ook losgelaten?

 

de waereld is n droeem

in de wereld van vermaardheid
Poëzie en nylonblues
Bordeaux roeij wiest meej opperneej
as compas de waeg no hoês

‘t Destilaat oppe taffel
de Marlboro aoverend
Ma det vootstuk waas inens ni mier
Mien fundament

de waereld is ‘n droeem
loat meej slaope asteblif

in de wereld van volmaaktheid
aovervloed, aoveral, aovervol
ik meejzelf neet ens heb, vaan wie
is dit daan allemaol?

muuj van op n vootstuk staon
muuj van whiskey, sigaretten
leste bietje inkt op papeer
“zal ik blieve, mot ik gaon gaon”

Hoe, kan ik wieëte,
in deepe, deepe slaop
dat ‘k wakker waere wil?
ach … laot meej slaope, laot meej stil

de waereld is ‘n droeem
loat meej slaope asteblif