Joep's Kapel | gedachtestof #24 met pensioen op m’n 95e
15442
post-template-default,single,single-post,postid-15442,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

gedachtestof #24 met pensioen op m’n 95e

22 aug gedachtestof #24 met pensioen op m’n 95e

“Joep, wat fijn dat je van je hobby je werk hebt kunnen maken, maar heb je genoeg om van rond te komen?”

Sinds juli 2008 ben ik zelfstandige in mijn werk, met het maken van muziek, het lesgeven, daar kom ik nu 9 jaar goed van rond. Naast mijn werk/hobby heb ik elk jaar nog de mogelijkheid om op vakantie te gaan en wekelijks een uitje te maken en daar bourgondisch mijn drankje en hapje te laten verzorgen. Al met al een heel fijn perspectief.
Heb ik wel eens een dag dat ik niet zo’n zin heb om in beweging te komen om les te geven of op te treden? Ja natuurlijk, dat heeft ieder mens wel denk ik zo. Maar wat ik wel kan zeggen is dat ik dit (heb ik zo het idee) lang kan volhouden, wellicht langer dan de pensioengerechtigde leeftijd. Sterker nog, ik denk dat mijn verouderingsproces erg snel op gang zal komen as ik ermee zou stoppen.

Spelen is mijn werk volgens velen, maar natuurlijk ligt het een beetje anders. Een voetbalster krijgt ook niet enkel betaald voor de wedstrijd die ze speelt. Het is ook niet altijd zichtbaar wat er allemaal komt kijken bij het voorbereiden van dat ene uurtje dat je staat te spelen.

Enfin…
Ja, ik ben erg dankbaar voor het feit dat ik kan rondkomen van muziek en dat ik veel mensen uit mijn omgeving heb die mij daarmee kunnen helpen.

Rondkomen is noodzaak, al heb ik in dit kikkerlandje nog niemand ontmoet die is verhongerd of gestorven is omdat er geen dak boven het hoofd hing. Deze jongeman van 35 kan met weinig leven, heeft een gezond lichaam en is erg dankbaar voor de dingen die zijn pad kruisen.

Iets minder dan twee jaar geleden zijn er stappen gezet voor iets dat nu is gegroeid tot een voor Limburgs publiek zichtbaar project, genaamd Joep’s Kapel. Al mijn tijd en geld dat ik over had ging daar naartoe, ik was niet bang om iets te verliezen, ik ging gewoon. En het ging, ik zie en voel dat er weer een verschuiving aan zit te komen, dat ik niet enkel in hoekjes van bedrijfsruimtes met TL-erlichting sta te spelen. Dat gaat langzaamaan over… Over van bloemetjes behang naar een bloemenzee met een verhaal verteld met bezieling als een briesje een enkel haartje op je onderarm kan doen trillen.

“Joep, denk je eigenlijk wel na over jouw pensioen?”

Ehm, nee… gewoon niet. Ik zou me dus moeten indekken voor iets waar ik het liefst mee zou willen doorgaan tot het kistje. Ja, rondkomen is noodzaak en een beetje vooruit kijken praktisch gezien is wel handig en laat ik daaraan dan ook niet te veel woorden verspillen.

Op mijn 18e koos ik voor een opleiding met zekerheid, de PABO. Maar omdat ik me niet thuis voelde ging ik naar de opleiding Pedagogiek, 6 jaar voor dat ene A4’tje… Na een aantal jaren in de psychische zorg gewerkt te hebben stapte ik over naar dit wat ik nu doe, muziek. De mooiste stap die  ik ooit heb kunnen maken, met reacties van mensen om me heen, die zo graag de zekerheid van me gedekt wilden zien.

Bedankt, erg lief dat jullie mee willen helpen, maar ik volg ‘mien groeëtste kammeraod’ en ga dit doen tot hij ermee stopt. Ik omarm mijn onzekerheden en ga pas met pensioen op mijn 95e.

JK