Joep's Kapel | Gedachtestof #17 Verdraagtj uch! (2)
15269
post-template-default,single,single-post,postid-15269,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

Gedachtestof #17 Verdraagtj uch! (2)

22 jan Gedachtestof #17 Verdraagtj uch! (2)

De afgelopen maanden is het vaker voorbij gekomen, verhalen over mijn opa’s die in het verzet hebben gestreden om de vrijheid van hun volk. Heel bijzonder vind ik het om er op deze manier achter te komen dat mijn beide opa’s elkaar leerden kennen in het verzet. Erg indrukwekkende verhalen komen er deze maand voorbij. Er vallen ineens allerlei puzzelstukje in elkaar en begrijp ik verhalen die ik misschien wel 25 jaar geleden hoorde nu op een heel andere manier.

 

Opa Horst, “Eedje” van Wegberg hoorde op een dag in september 1944 dat de moffen de kerktoren wilden opblazen met explosieven in hun vernietigingsdrang toen ze zich moesten terugtrekken in de Tweede Werelorlog. Er werden explosieven geplaatst door, maar om het volk gerust te stellen vertelde opa aan het volk van Heythuysen dat ze enkel de toren gebruikten als uitkijkpost.

De geestelijken in die kerk bewaarden de sleutel erg goed en zo kwam er niets of niemand zomaar de kerk in zonder hun sleutel. Maar opa had blijkbaar hulp gekregen van Lieske, de schoonmaakster van de kerk. Lieske, die bij de pastoor aangaf een etui te willen maken voor de sleutel, liet meteen een kopie van de sleutel maken en gaf deze aan opa, ze zetten alles op alles om de kerk te redden van een ondergang.

Opa wilde die maand de kerk ingaan om de explosieven onschadelijk te maken, maar op 8 oktober (Zwarte Zondag) gooide de ‘Grüne Polizei’ roet in het eten met een razzia door de kerk te omsingelen voor tijdens de heilige missen om alle mannen tussen 16 en 60 jaar oud op te pakken voor de ‘Abeits-Einsatz’, wat niks dan slavenarbeid betekende. In paniek verstopten mannen zin in de kerktoren die hiervoor een grote deur moesten forceren. De dag erna, 9 oktober, kwam een officier van de ‘Sprengkommando’ de kerk inspecteren en zag dat de geforceerde deur en stelde de pastoor hiervoor aansprakelijk, waarna de officier explosieven plaatse aan de binnenkant van de deur met daarbij de woorden: “Der Erste, der jetzt noch in den Turm hinaufgeht, kommt nicht mehr lebend heraus”.

Mijn opa, die ontsnapt was aan de razzia hoorde op 14 november dat de Engelsen Nederland kwam bevrijden en besloot de kerk in te gaan om de explosieven onschadelijk te maken. Maar niets wetende van de boobytrap die aan de deur geplaatst was. Hij woonde boven een café tegenover de kerk, maar had er meer dan 2 uur voor nodig om bij de deur van de kerk te komen, op straat hielden ’s avonds en ’s nachts Duitsers de wacht. Bij de deur aangekomen maakte hij de deur met z’n gekopieerde sleutel open en gewoon weer dicht… De boobytrap is niet afgegaan…

Opa heeft vanaf dat moment er een sterk geloof erop nagehouden en dat snap ik wel.

bron: Verdraagtj Uch!