Joep's Kapel | Gedachtestof #15, alweer 15 jaar geleden?
15250
post-template-default,single,single-post,postid-15250,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

Gedachtestof #15, alweer 15 jaar geleden?

30 nov Gedachtestof #15, alweer 15 jaar geleden?

De avond van 30 november 2001, we hadden ons klaar gemaakt voor een themafeestje van mijn tante uit Roermond. Maar mam niet, ze voelde zich niet helemaal top voor een feestje, dus zo sprak ze af met een vriendin voor een rustige pyjama-party. Ik kan me nog herinneren dat ik in de armleuning van groene stoel die midden in de kamer stond zat. Daar gaven we elkaar de knuffel, de allerlaatste.

In de nacht 1 december was ze bij haar vriendin, daar zat op de bank met tussen haar linkerhand wijs- en middelvinger een Caballero-sigaretje zonder filter en in de andere hand een glas Sherry. Ze liet deze vallen en …
Er was geen ‘en’ meer, voor haar was het klaar. Ze is naar mijn idee erg mooi vertrokken. Dat is nú na 15 jaar makkelijk te zeggen, maar dat voelt echt zo. Wat ook zo voelt is dat mam met haar relatief vroege vertrek ook zulke mooie inzichten heeft achtergelaten. In de afgelopen 15 jaar hebben we ook worstelingen gekend die behoorlijke invloed hebben op ons leven. Maar dat is misschien ook wel nodig geweest. Dagelijks kom ik zeer eenvoudige korte spreuken tegen die me dieper kunnen raken. Een daarvan is:

“No mud, no lotus”.

Het lijkt misschien een komen en gaan van dingen, het houden van en het missen. Mam hierin draagt misschien de sleutel van al deze mooie inzichten. Niks duurt voor eeuwig dan de eeuwigheid zelf. Volgens mij heeft mam me hierin wel wakker geschud, daarvoor mag ik haar enorm dankbaar zijn. Via deze weg wil ik haar dan ook intens bedanken voor de fijne 19 jaar die ik met haar heb mogen zijn, maar net zoveel de jaren die uiteindelijk zoveel kracht hebben gegeven. Ik zou het kunnen zien als een goeie modderpoel die voor een wonderschone lotus heeft gezorgd.
Ik liep gisterochtend langs ’t Anna kapelletje in de buurt van ons toenmalige huis, daar zat ik 15 jaar geleden met vragen van wanhoop in complete stilte in de dauw. Nu staat zat daar een man van 34, die met een lach op z’n mond aan z’n moeder denkt en zich afvraagt hoe hij haar kan bedanken voor het leven?

 

Mam, biej deze
bedankt veur alles, morgen drinken v’r eine op dich
nòg eine dieke knoevel op dae greune sjtool dae ich zó lillik vong 🙂