Joep's Kapel | Gedachtestof #10 Wèrm… jao dát waas ‘t
15192
post-template-default,single,single-post,postid-15192,single-format-standard,woocommerce-no-js,tribe-no-js,ajax_fade,page_not_loaded,,side_area_uncovered_from_content,columns-4,qode-theme-ver-9.1.3,wpb-js-composer js-comp-ver-5.0,vc_responsive

Gedachtestof #10 Wèrm… jao dát waas ‘t

26 sep Gedachtestof #10 Wèrm… jao dát waas ‘t

Zo’n driekwart jaar geleden zat ik met Bram aan een tafeltje in een gezellig café hier in de buurt. Met ambachtelijke biertjes  voor onze neus ging ons gesprek maar over één ding, een dialect project. Naast het stofje dat alcohol heet, stroomde er nog iets anders aangenaam door mijn aderen en voor we het wisten klonken we op onze vriendschap en op een kersvers muziektheater programma. Daar zat ik dan aan een knus tafeltje… warm… Met mijn grote vriend, manager Bram.

Voor ik het wist zaten we aan tafel bij een vormgever die later iets prachtigs voor ons in petto had en stond er een prachtige website online met hele mooie foto’s en filmpjes geschoten in de Joriskerk. Al gauw kwamen er momenten dat ik de geschreven liedjes mocht tentoonstellen om te voelen of het nog klopt wat ik aan het doen was, en ja, het klopte. We hadden een koffie afspraak met deken Alexander De Graaf Woutering met de vraag of we een tweetal concerten mochten geven in de crypte van de St. Lambertuskerk. Het gesprek eindigde met drie lachende mensen die de kerk verlieten…

De concerten:
Donker begon het, alleen kleine lichtjes brandden er in de crypte. Stil was het, tot een paar seconde nadat mijn D-snaar de laatste noot als een kaarsje uitblies. Een warm applaus volgde en ging achter de spreekstoel staan om mijn eerste zegje te doen over Joep’s Kapel. Aangenaam met de billen bloot, zo voelde dat. Er werd meteen gelachen, fijn om te voelen dat er serieus wordt geluisterd maar het niet persé serieus genomen hoeft te worden. Mooi dat dat kan in de kerk, zo’n vrij gevoel.
Tussen mijn eerste ‘preek’ en het eind heeft mijn lieftallige bassiste me muzikaal ondersteund, Sophie van Schaik. Wat een prachtige fundering van de avond voor mij. Zowel als muzikante als persoon heb ik erg veel aan haar aanwezigheid gehad, zo heb ik volgens mij een serene rust aan haar te danken.
Mijn vader en mijn zussen zijn er ook bij geweest, beide op een andere avond. Beide avonden kon ik hen zien zitten, althans ik zag hun silhouet. Dat ze erbij waren was duidelijk voelbaar in mijn lijf, de woorden over thuis lieten me zo af en toe focussen op hun aanwezigheid, het voelde warm.
Het gevoel tijdens de show leek een beetje op een aangenaam roesje en van dat roesje leek ik los te komen op het moment dat we het laatste liedje speelden. Mijn duim raakte het laatste akkoord op de ukulele het dat was ‘t, was het klaar. Het was tijd om vrienden en familie te bedanken, wat was het fijn, wat was het warm…

Een bevestiging, een ontlading, een ontboezeming, eigenlijk iets waar ik nog hèt woord nog niet van voel opkomen omdat mijn tong steeds struikelt. Anyway, we zijn begonnen!! De crowdfunding gaat door, evenals plannen maken en de opnames van onze muziek. Dat dit project Joep’s Kapel heet, wil niet zeggen dat het van mij is. Geen Joep’s Kapel zonder Bram, alias de koster, alias mijn rechterhand. Hij is wellicht niet zichtbaar aanwezig op foto’s. Maar laat ik het zo stellen dat de zichtbaarheid van Joep’s Kapel te danken is aan Bram. Het stond als een huis, Bram weet een fundering te plaatsen. Bedankt vriend!

Ook de reacties zijn overweldigend en mooi, met eentje op facebook in het bijzonder, van Han Geurts:
“Was groots omdat het zo klein was. Niet fantastisch, geweldig of andere weinig zeggende superlatieven maar het was ongewoon Mooi.”

En hoe was het weekend van 24 en 25 september?             Wèrm… jao dát waas ‘t.